Carmina I. 13 by Horatius
Cum tu, Lydia, Telephi
cervicem roseam, cerea Telephi
laudas bracchia, vae, meum
fervens difficili bile tumet iecur.
tum nec mens mihi nec color
certa sede manet, umor et in genas
furtim labitur, arguens
quam lentis penitus macerer ignibus.
uror, seu tibi candidos
turparunt umeros inmodicae mero
rixae, siue puer furens
impressit memorem dente labris notam.
non, si me satis audias,
speres perpetuum dulcia barbare
laedentem oscula, quae Venus
quinta parte sui nectaris imbuit.
felices ter et amplius
quos irrupta tenet copula nec malis
divulsus querimoniis
suprema citius solvet amor die!
ねえリュディア、
君がテレフスの薔薇色の首やら、
これまたテレフスの白蝋の腕やらを褒めると、
ああ、僕の肝臓ったら苦い胆汁でたぎって火ぶくれになるんだ。
僕の心も顔色も、
ひとところに落ちつてとどまってなんかくれないんだ、
気付かないうちに水が頬をつたわり落ちて、
ぶすぶす燃え続ける炎で心底苦しんでるのが丸見えに。
もし酒をストレートで飲み過ぎて一戦交えたせいで
君の真っ白な肩が汚れたり、
血迷ったガキが君の唇に歯で思い出の愛咬のあとをつけたりしたら、
僕は炙り焦がされるような思いを味わうよ。
もしちゃんと聞いてくれる気があるんなら、
ヴィーナスが自ら御神酒のとっておきの五吟めで
潤ませてくれた君の美味しい唇を、手荒に奪うそいつが
ずっと変わらず愛してくれるだろうなんて思うなよ。
ほころびない絆でつながれて、
最後の日を迎える前に、嫌な嘆きで引きはがされて
愛がほどけることのない人たちは、
三倍しても足りないくらい、お幸せ。
戻る